کسی ...

کسی در نگاهم شرر دید و رفت

                                              کسی در نگاهم تزر دید و رفت

من او را به دل نه ، به جان خواندمش

                                               در احساس خود دلستان خواندمش

در این تیرگی رهنما گفتمش

                                                در این بی رهی رهنما گفتمش

تو ای دشمنم عاشقت گشته ام

                                               بلای دلم لایقت گشته ام؟

تو ای یار من بی وفا گشته ای

                                                به زخم دلم کی دوا گشته ای؟

تو ای بی وفا دردمندم ببین

                                               نگارا دل مستمندم ببین

تو گویی که من اشتباه آمدم

                                               به چشمان نازت تباه آمدم

ولی نه همانم که باید عزیز

                                               همانی که یک شخص شاید عزیز

مرض عشق

گر فلاطون به حکیمی مرض عشق بپوشد

عاقبــت پـــرده بــرافتد ز ســر راز نهــــانـش

هزار آفرین بر غم

اندر دل بی وفا غم و ماتم باد
آنرا که وفا نیست ز عالم کم باد

دیدی که مرا هیچ کسی یاد نکرد
جز غم کا هزار آفرین بر غم باد

بیستون

 بیســتون را عشق کند و شهرتش فرهاد بـــرد

 

رنج گـــــل بلبل کشید و حاصلش را بــــــاد برد

تیغ جفا

سودای تو را بهانه ای بس باشد
مدهوش ترا ترانه ای بس باشد

در کشتن ما چه می زنی تیغ جفا
مارا سر تازیانه ای بس باشد

من مسکین

آن که رخسار تو را رنگ گل و نسرین داد وان که گیسوی تو را رسم تطاول آموخت من همان روز ز فرهاد طمع ببریدم گنج زر گر نبود کنج قناعت باقیست خوش عروسیست جهان از ره صورت لیکن بعد از این دست من و دامن سرو و لب جوی در کف غصه دوران دل حافظ خون شد

صبر و آرام تواند به من مسکین داد هم تواند کرمش داد من غمگین داد که عنان دل شیدا به لب شیرین داد آن که آن داد به شاهان به گدایان این داد هر که پیوست بدو عمر خودش کاوین داد خاصه اکنون که صبا مژده فروردین داد از فراق رخت ای خواجه قوام الدین داد